Allen Ginsberg

Allen Ginsberg

niedziela, 3 lipca 2016

Jacek Gulla - Rozładowywanie wagonu blues

Już o świcie grzało tak, że poza mną i jeszcze dwoma,
nikt nie zgłosił się. Więc tylko trzech, a w upale
aż pachniało szkłem, dwudziestotonowy wagon!
Hej, hej! Wagon!

Dasz się otworzyć czy chcesz tu stać do zasranej śmierci?
Okutym w żelazo drewnem, rdzą zablokowanych skobli i olejem
kapiącym jak pot czuć od ciebie. Cuchniesz ładunkiem stu tysięcy
butelek w pakach po dwieście i pięćset,
                                                                                     które my trzy pary nóg,
potrójne plecy, w sześć dłoni ostrożnych, choćbyś skręcił zamki
w drzwiach, musimy wyładować. Pomyśl, jeśli się nam odechce, ty,
rudy olbrzym w ślepej sieci torów uwięzły, zeschniesz się,
Lato cię spali.
                                                                                              Samotny tu jesteś!
Otoczone białym murem i kolczastą siatka peryferie przemysłu,
bocznica na skarpie, nad którą piekli się słońce, a żarówki
zapomnianych reflektorów nigdy nie gasną. I o tobie łatwo zapomnieć.
Pamiętaj: tu stoi się dzień albo się zostaje.
                                                                                          Widzisz rzekę?
Patrz, jakim szerokim zakolem omija to miejsce. Lżej ci?
Jej też ciężko. Czepia się brzegów. Chciałaby przystanąć,
gdzieś, w cieniu mostów. W taki dzień ciąży stalowy grzebień
przęseł wpięty jej we włosy, lecz spływa,
                                                                                   bo żar, który nas gniecie,
dusi ja, ale ciągnie morze. - Wiesz? Coś ci powiem. Przypominam sobie
Buffalo. Amerykę. Chmura się wtedy zerwała. Po południu stałem
przy wjeździe na autostradę, myśląc, że coś złapię, a tu gówno!
W deszczu, który lał do nocy, nie było mnie widać.
Na dźwigarze
           szosy
                 która
                         biegła
                                  w górę
                                         przeczytałem:
                                                   - Christ is cool
z gwiazdą i złota błyskawicą. Śpiewałem z zimna: - Rozchmurz się niebo
i wyjrzyj słońce, i grzej! Chcę mieć sucho w butach.
                                                                                               Hej, hej wagon,
teraz za tamten deszcz sprzedałbym całe lato i modlę się w tobie.
Ty jesteś kościół wędrowców. Cienisty ołtarz dali. Na wzgórzu
płoniesz, w blaskach, lecz chłodny tysiącem butelek, bez ruchu,
bo dosyć masz wiatrów.
                                                                                                I z twojego dachu
w pochylony grzbiet ziemi, w gorącą pościel chmur i w wieczór
płynący z wyprutych z żył rzek, z papierosem w ustach i flaszką wody
w ręce, w imię twoje: Niech dzieje się, co chce. Wszystko jest
równie wielkie. Ma, nie to co my, swój wymiar i ty, wagon, też.
Bo dobrze nam płacą za ciebie.
              Już o świcie grzało tak, że poza nami, nikt nie zgłosił się.
              Trzech nas było, a w upale aż pachniało szkłem czego się nie
              da wyrazić, dwudziestotonowy wagon i znieruchomiały dzień